4 december 2010: ‘s morgens om half 8 wakker worden met krampen, waarbij de euro niet direct valt. Maar als de ‘krampekes’ na een half uur alleen maar sterker worden, begint het ergens te dagen… “oei, zou ik nu weeën hebben?”. Ik maak rustig manlief wakker en zeg “ik denk dat we deze morgen een tripje doen naar het ziekenhuis”. Zijn eerste “ik ben juist wakker” reactie was niet zo denderend, maar al snel was hij hup in tempo. Trolley klaarmaken (ja we dachten nog 10 dagen tijd te hebben…), Målin aankleden, suikerbonen mee (die nog ineens moesten gestoken worden) en (schoon)ouders verwittigen. En hupsakee, naar de kliniek.

Rond half 10 daar met de melding dat de weeën begonnen waren. We kregen plaats in ons vertrouwde stek, dezelfde verloskamer waar ons Målin geboren werd. Bekend terrein dus. 8 spannende uren later was hij daar, onze kleine man, FINN! Aangezien zoonlief nog geen 2,400kg woog bij de geboorte moest hij in de couveuse (pijnlijk moment nr1). Dus Finn niet op de kamer (pijnlijk moment nr2) en eerste flesjes waren kunstvoeding (pijnlijk moment nr3) en dan pas borstvoeding (ja voor mij wel belangrijk…). Maar het pijnlijkste moest nog komen…Finn bleek na een bloedtest, een laag aantal bloedplaatjes te hebben (wat zeer gevaarlijk was voor bloeding), dus hij mocht niet op de kamer tot het aantal hoog genoeg was, hij mocht niet door iedereen vastgenomen worden en ikzelf mocht hem ook niet in bad doen. Ook zag hij wat geel en moest onder de lamp. De combinatie van die 3 symptomen (laag geboortegewicht, laag aantal bloedplaatjes en gele kleur) zette de dokters aan het denken. Het woord CMV kwam eruit…en de grond onder mijn voeten zakte weg. Ik kan niet beschrijven hoe ik me die dagen voelde. Maar als ik eraan terugdenk voel ik alles letterlijk samentrekken vanbinnen. Gewoon pijn, heel erge pijn, alsof je alles wilt uitschreeuwen, maar je u toch sterk moet houden, voor hem… Het waren zware dagen, alleen op de kamer, zonder kind, bezoekers die nieuwe gezinnen kwamen bezoeken en uitgelaten waren. ‘s Nachts denken aan je nieuwgeboren zoon, die aan de overkant van de gang lag. Heel diep is het toen gegaan…

Maar  wat ik vooral hiermee wou zeggen is dat ik sinds 4 december een heel sterk iemand heb leren kennen. Mijn zoon, Finn. Iemand waar ik meer dan trots op ben. Want nu, iets meer dan 1 jaar later, zien we een super manneke. Altijd lachend, altijd vrolijk en altijd goedgezind. Sociaal, speels en met een willeke. En al die eigenschappen hebben hem gebracht tot waar hij nu is. Hij zit met zijn ontwikkeling in zijn leeftijdscategorie, hij kan alles en doet alles wat hij moet doen. Bij elk bezoek in Leuven krijgen we te horen dat hij het zo goed doet, veel beter dan dat er oorspronkelijk gevreesd werd. En we blijven positief verder gaan en zien wel wat onze wegen nog kruist.

En wie mag ik dan bedanken? Mezelf? Een hogere kracht hierboven? Het lot? Neen, ik bedank de gynaecoloog, de verpleegsters, de professoren, de kinesisten, vrienden, familie en ons gezin voor de onvoorwaardelijke steun. Maar ik bedank vooral onze Finn, om te zijn wie hij is. Onze trots, de kleine broer, gewoon…onze zoon.

Bedankt Finn, we zien je ontzettend graag!

Mama, papa & grote zus