Hopelijk moeten we hier niet meer komen deze winter en is het snel lente, zodat Finn misschien daartegen zijn eerste stapjes buiten in het heerlijke lenteweer kan zetten en zo zijn longen gezonde lucht geeft. Hij moet nu nog verder aërosol doen, antibiotica nemen en krijgt ook onderhoudsmedicatie tot aan de lente, zodat hij niet bij elk virus of verkoudheid terug in het ziekenhuis ligt en hij zelf de kracht ontwikkelt om het thuis te overwinnen. Laten we hopen! Onze sterke man, al veel meegemaakt, eindelijk naar huis…waar hij hoort YES!!!

Rond half 10 daar met de melding dat de weeën begonnen waren. We kregen plaats in ons vertrouwde stek, dezelfde verloskamer waar ons Målin geboren werd. Bekend terrein dus. 8 spannende uren later was hij daar, onze kleine man, FINN! Aangezien zoonlief nog geen 2,400kg woog bij de geboorte moest hij in de couveuse (pijnlijk moment nr1). Dus Finn niet op de kamer (pijnlijk moment nr2) en eerste flesjes waren kunstvoeding (pijnlijk moment nr3) en dan pas borstvoeding (ja voor mij wel belangrijk…). Maar het pijnlijkste moest nog komen…Finn bleek na een bloedtest, een laag aantal bloedplaatjes te hebben (wat zeer gevaarlijk was voor bloeding), dus hij mocht niet op de kamer tot het aantal hoog genoeg was, hij mocht niet door iedereen vastgenomen worden en ikzelf mocht hem ook niet in bad doen. Ook zag hij wat geel en moest onder de lamp. De combinatie van die 3 symptomen (laag geboortegewicht, laag aantal bloedplaatjes en gele kleur) zette de dokters aan het denken. Het woord CMV kwam eruit…en de grond onder mijn voeten zakte weg. Ik kan niet beschrijven hoe ik me die dagen voelde. Maar als ik eraan terugdenk voel ik alles letterlijk samentrekken vanbinnen. Gewoon pijn, heel erge pijn, alsof je alles wilt uitschreeuwen, maar je u toch sterk moet houden, voor hem… Het waren zware dagen, alleen op de kamer, zonder kind, bezoekers die nieuwe gezinnen kwamen bezoeken en uitgelaten waren. ‘s Nachts denken aan je nieuwgeboren zoon, die aan de overkant van de gang lag. Heel diep is het toen gegaan…

Maar  wat ik vooral hiermee wou zeggen is dat ik sinds 4 december een heel sterk iemand heb leren kennen. Mijn zoon, Finn. Iemand waar ik meer dan trots op ben. Want nu, iets meer dan 1 jaar later, zien we een super manneke. Altijd lachend, altijd vrolijk en altijd goedgezind. Sociaal, speels en met een willeke. En al die eigenschappen hebben hem gebracht tot waar hij nu is. Hij zit met zijn ontwikkeling in zijn leeftijdscategorie, hij kan alles en doet alles wat hij moet doen. Bij elk bezoek in Leuven krijgen we te horen dat hij het zo goed doet, veel beter dan dat er oorspronkelijk gevreesd werd. En we blijven positief verder gaan en zien wel wat onze wegen nog kruist.

En wie mag ik dan bedanken? Mezelf? Een hogere kracht hierboven? Het lot? Neen, ik bedank de gynaecoloog, de verpleegsters, de professoren, de kinesisten, vrienden, familie en ons gezin voor de onvoorwaardelijke steun. Maar ik bedank vooral onze Finn, om te zijn wie hij is. Onze trots, de kleine broer, gewoon…onze zoon.

Bedankt Finn, we zien je ontzettend graag!

Mama, papa & grote zus

Ons Målin heeft ook een heel goed rapport Daar moesten we gisteren voor op oudercontact. Natuurlijk is er nog niet veel te zeggen na enkele maanden school, maar ze doet het goed en er waren geen opmerkingen. Ze is een rustig aangenaam kind, speelt met alle kindjes, zit niet in een hoekje en is sociaal. Ze leert ook graag dus da’s allemaal goed hé. Volgend jaar gaat ze dus echt naar het 1ste kleuterklaske

Niks dan flinke kindjes hier, we zijn dan ook (terecht) hele fiere ouders!!!!!

K&C x

Ik wou dat ik alle dingen kon onthouden van wat ze zegt, want soms komt er iets heel geks uit, of iets heel beredeneerd…Vaak denk ik op dat moment “damn, dat moet ik onthouden en neerschrijven”. Maar dan is het moment gepasseerd. Maar er zullen nog wel momenten komen zeker?

Geweldig entertainment is ze, die kleine meid van ons!

K&C x

Grote broer Björn & kleine zus Kirsten - 1982

Grote zus Målin & kleine broer Finn - 2011

Grote broer van me, ik kan alleen maar hopen dat mijn kinderen zo’n fijne jeugd zullen hebben als wij hebben gehad. En ik kan alleen maar wensen dat Finn kan rekenen op zijn grote zus zoals ik op jou kon en nog steeds kan rekenen.
Leer hem als peter de kneepjes van het broer zijn,
leer hem iets wat alleen jij maar kan,
“de allerbeste broer” zijn!

Luv ya
Je kleine zus
x

Kirs x

Meer dan een maand geleden hebben we nog eens iets geschreven. Ondertussen zijn er zoveel fijne dingen gebeurd (uitstapjes, leuke weekends, een vakantietje hier en een vakantietje daar…) en daar wordt geen woord over gerept! Onze Finn ligt in het ziekenhuis en bataboem, een nieuwe blog…

Laten we de schuld vooral bij tijdsgebrek leggen dan veeleer bij mezelf En bij het feit dat we nog geen deftige fotoalbum hebben (maar wel al biljoenen foto’s!).

We maken er werk van…beloofd!

En dan even terzijde, het gaat beter met onze Finn zijn longontsteking. Hieronder een paar pics van onze kleine sterke man!

Liefs,
Kirs x
Die wegens tijdoverschot, het nodig vond om nog eens iets neer te gooien op de blog…iets wat we terug meer zullen gaan doen! *pinky swear*