Net terug van de kinesist…onze Finn doet het nog steeds uitstekend. Hij is nu bijna 4 maanden en zit perfect op schema met zijn kunnen en doen, (nog) geen tekenen van de opgelopen schade van het CMV virus dus…oef.
Ik kan met overtuiging zeggen dat de laatste maanden de meest moeilijke en emotionele maanden waren uit mijn leven. De dag dat we het nieuws kregen dat er iets mis wat met onze Finn en het moment waarop we hoorden dat hij besmet was met CMV, verdween alles om me heen. Ik heb me als moeder en mens nog nooit zo verloren én schuldig gevoeld. Die dagen zijn gelukkig voorbij, maar de angst blijft. Je durft niet hopen op het allerbeste, maar je durft ook niet denken aan het slechtste. Het is alsof ik constant mijn adem inhoud en ik geen idee heb wanneer ik eindelijk kan uitblazen.
De zenuwen en zorgen triomferen bij elk doktersbezoek of onderzoek en zakken weg wanneer me wordt verteld dat hij het uitstekend doet en normaal opgroeit. ‘Normaal’ een woord dat ik de laatste tijd heel anders ben gaan bekijken, vooral als de kans bestaat dat je kindje kans heeft op een handicap of niet helemaal normaal zal opgroeien. Maar wat is normaal? Het is een foute aanduiding, ‘normaal’ zijn, want zoiets bestaat niet. Iedereen is zichzelf, punt. Onze Finn is gezond aan het groeien, in plaats van normaal. Normaal is geen maatstaf, want iedereen kan gezond en gelukkig zijn en het super doen op zijn manier, ook al heb je één of ander gebrek of een handicap.
Iedereen wil steeds een zo normaal mogelijk leven met een normaal gezin, normale kinderen en dit in normale situaties. Maar toch vinden we normaal zijn maar iets saai en geven we er graag een extra touch aan. We streven eigenlijk allemaal naar geluk. Zullen we het dan ‘gelukkig’ noemen, in plaats van ‘normaal’?
Dus…Onze Finn doet het heel flink, hij is heel gelukkig en gezond! En meer moet dat niet zijn lieve zoon van me, meer moet dat niet zijn…
x
